مثل یک فیزیکدان!

وقتی میخوای به هدف بزرگ برسی ، باید مسیر ذهنیت رو به سمت اون تنظیم کرده باشی.. دیدین بعضی چیزا رو اینقدر دوست دارین که اصلا یادتون نمیاد از کی علاقتون ایجاد شد.. دقیقا همینطوری باید در مسیر هدفت قرار بگیری و بعدش هر کی بیشتر براش تلاش کنه برنده میشه.

مثلا من هیچوقت یادم نمیاد از کی رشته ام رو دوست داشتم.

اولا که کلا همیشه مدرسه و درس خوندن رو دوست داشتم همیییشه. از کلاس اول دبستان یا حتی کمتر. و تقریبا همیشه تو دوران دبستان تو کلاس های فوق العاده شرکت داشتم. حتی کلاس پنجم به جایی رسید که برا المپیاد علوم انتخاب شدم. هرچند نتونستم مدال بیارم ولی خب این ذهن منو تو مسیر قرار داد .و من اون سال برای ورود به تیزهوشان کلاس میرفتم که جدا از شهریه و سختی رفت و امد که باید بعد از مدرسه مستقیم میرفتم سر کلاس و تا ۵ و ۶ عصر میموندم، معلماش هم در حدی خوب درس نمیدادن که بتونی خوب یاد بگیری. و خب باز هم با این حال تو زنگ علوم جزو دانش اموزای پیشتاز بودم. معلمش منو قبول داشت و جواب سوالای سخت رو از من میپرسید. البته ما تو کلاس علوم دو نفر پیشتاز بودیم که اون یکی همون سال تیزهوشان قبول شد ولی من نه:(

بعدش وارد راهنمایی شدم . من توی بهترین مدرسه دولتی شهر درس میخوندم. و با اینکه معدلم بالا بود به طرز فاجعه باری وقت و انرژی من صرف چیزای بیهوده ای شد که دغدغه دختر بچه های ۱۲ ساله معمولی هست.چیزایی مثل انواع لباس های بیرون و مجلسی مد روز. شیوه های عشوه خرکی اومدن. طرز ارایش. مدل مو. بازیگرها و خواننده های ایرانی و خارجی ( حتما از معروفیت جاستین بیبر بین دخترا خبر دارین. تقریبا من همه کلیپ هاشو دیدم اون سالها!!). بچه هایی که ورزش کار بودن بجای بازیگرا و خواننده ها بیشتر وقتشون صرف فوتبالیست ها میشد!!! انواع بدلیجات های مد روز. مدل رقص خواننده های معروف. فیلم های چرت ترکیه ای ماهواره. خب مدرسه من با اینکه بهترین مدرسه بود ولی چون در مرکز شهر بود بیشتر بچه ها بومی شهر و با سطح فرهنگ متوسط رو به پایین بودن.

و بدترین و بیشترین مورد رو یادم رفت بگم: دوست پسر!!! اون سال ها به حدی این مسءله بین بچه ها از مصادیق با کلاسی بود که حتی اگر نداشتی هم باید میگفتی من دارم. و متاسفانه به جایی رسید که من فشار های بدی رو بخاطر این موضوع مسخره تحمل کردم. و باز هم متاسفانه سالهایی که میتونستم خیلی ازش بهره ببرم مجبور بودم کنار بچه هایی که با خانوده های متصب و بی فرهنگ بزرگ شده بودن بگذرونم.

اون سالهایی که من داشتم کلیپهای جاستین بیبر میدیدم؛ بچه هایی که تیزهوشان قبول شده بودن داشتن کتابهای المپیادی دبیرستان رو میخوندن