یک حس کمیاب

من تازه جواب یکی از معما های زندگیم رو گرفتم. معمایی که ۵ سال پیش برام ایجاد شده بود. من یه بیماری وحشتناکی داشتم که خودم نمیدونستم چی هست.. و هم خود بیماری برام سوال بود هم درمانش..

اون موقع نمیذاشتن من بدونم چه خبره . کوچولو بودم و برای حفظ روحیه م نذاشتن کسی بفهمه. و حتی به خودم هم نگفتن. بعد از ۵ سال من فهمیدم چه خبر بود. که چه بیماری وحشتماکی داشتم و خودم نمیدونستم. و از اونجایی که مامانم داشت برا یه نفر تعریف میکرد فهمیدم.. راستش الان میبینم که حق داشتن به خودم نگن. الان هم بنظرم وحشتناک هست چه برسه به اون سالها..

و الان میدونم که از مرگ وحشتناکی نجات پیدا کرده م. خیلی دردناک..

این یعنی معجزه. یعنی چیزی که شاید توجیه علمی داشته باشه ولی هنوز نمیدونیمش. و این صرفا به این معنی نیست که سرنوشت بهتری در انتظارمه کسی چه میدونه شاید جور بدتری بمیرم. یعنی یه چیز به هر حال غیر معمول اتفاق افتاده. من نمیگم حتما ولی اگه خدا وجود داشته باشه، حتما وجود من رو در چیزی تاثیر گذار دیده که من زنده موندم. حالا ممکنه اون چیز خیلی بزرگ باشه ممکنه خیلی کوچیک من در اینده یک نفر تاثیر نه صرفا خوب ولی لازم داشته باشم.

و این خیلی حس خوبیه..

میدونید وقتی به این موضوع فکر میکنم میبینم اگه من الان یا همون سال دیگه نبودم ؛ چه اتفاقایی میفتاد؟؟؟

دیگه تیز هوشان نمیرفتم. دیگه م ج رو نمیدیدم و قیافه مورد علاقه م رو پیدا نمیکردم. دیگه مستر ویل رو نمیدیدم و این یعنی بدون اینکه معنی دنیای واقعی رو بفهمم میمردم. دیگه مدال معنایی نداشت همچنانکه الان هم نداره.(!) دیگه بارها اعتقاداتم عوض نمیشد تا به چیز ثابتی برسم.(هر چند هنوز هم خییییلی ثابت نیست). دیگه نمیفهمیدم( حتی خیلی سطحی) وقتی کسی رو دوست داری باید باهاش چه جوری برخورد کنی.و شاید قشنگترین حرفهای زندگیم رو نمیشنیدم و شاید حس هایی که بنظرم خیلی نیستن( یا حداقل من نمیبینمشون) رو تجربه نمیکردم.و شاید نمیفهمیدم استعداد نویسندگی دارم. و حتی سوالهایی هم که الان در ذهنم هست رو مثل ایمان داشتن و دوست داشتن هیچوقت برام مطرح نمیشد..