دیروز روز فوق العاده ای بود.

نمیدونم چرا من اینقدر از این آدم تاثیر میگیرم. وقتی با من حرف میزنه وقتایی که بد میگه روی لج میفتم که برعکسش رو ثابت کنم. وقتایی که خوب میگه من احساس میکنم دارم خودم رو پیدا میکنم. اسمش مستر ویل هست.

شب قبلش خواب دیدم رفتیم روستا و توی خونه روستایی. و من دارم با خوشحالی روی ایوون خونه روستایی میدوم و وقتی به اخر اییون میرسم و آسمون رو نگاه میکنم، غروب خورشید که صحنه مورد علاقه ام هست میبینم. و وقتی میرم تو خونه، میبینم همه کسایی که دوستشون دارم همه نزدیکانم حتی دایی مورد علاقه م هم هست و من در حالی دامن کوتاه پفی پوشیدم، دارم با داییم میرقصم و بلند بلند میخندم. و بعد میبینم که عه! مستر ویل یکم اونطرف تر از ما ایستاده. بعد که برمیگرده و نگاهش میکنم میبینم که دماغشو عمل کرده!!! نه ازین سر بالا ها؛ معمولی و طبیعی. بعد همونجا تو دلم میگم که شما هم قبل عمل خوب بودین هم بعد عمل.

این از خواب؛ فرداش بهم پیام داد و مکالمه ای که داشتیم فوق العاده بود. من در اوج دپرسی بهش پیام داده بودم. صحبت از مدال و این صحبت ها بود. تمام چکیده پیامش این بود که اینطور نیست که من فکر میکنم. اینکه باید خوشحال زندگی کنم. و اینکه تمام حرفهام جالب هستند.دقیق حرفهاش واقعا قشنگ بودن. و من بهش جواب دادم . و اون گیفی رو فرستاد که فقط وقتایی که خیلی خوشحال هست میفرسته.

من احساساتی شده بودم. و بعد از دست خودم ناراحت شدم. البته چیز بدی نگفتم ولی نباید احساسی بشم..