چرا باید خوشحال باشم؟
هر موقع خواستیم منطقی احساس کنیم بهتره به این دو سوال جواب بدیم.
احساس میکنم دارم از زندگی جا میمونم.احساس میکنم دوباره جلوتر از من هستند و من جایی که باید نیستم شاید.
خاله م مریض شده و روز به روز بدتر میشه. شاید بمیره. مادر بزرگم عمل شده و وضعش معلوم نیست. مامانم داره خودشو از بین میبره.
منبع عاطفی کافی ندارم. خیلی احساس میکنم شونه ای که سرم رو روش بذارم ندارم.
مامانم در اکثر مواقع عصبی و بد اخلاق و تند خو هست ولی خیلی پر کار و کم استراحت.
خانواده محکم و دوست داشتنی ندارم.(ولی خدا رو شکر هستند)
من میدونم مستر ویل کاری برام انجام نمیده در عمل و خودم باید دست به کار بشم.
من خانواده دارم.( مادر و ...)
رشته ای که میخواستم قبول شدم با اینکه خیلی درس نخوندم.
رتبه نه چندان بدی گرفتم.
من مستر ویل رو دارم. کسی که به پیام هایی که براش میفرستم بیشتر از عموی خودم اهمیت میده.( این موضوع جزو دلایل خوشحالی ها محسوب میشه چون در حالت دیگر محتمل تر من فقط عمویی خواهم داشت که به پیام هام اهمیت زیادی نمیده یا فقط مستر ویل که به پیام هام زیاد اهمیت میده! چون کم اهمیت دادن بهتر از نبودنش هست!).
من فرزانگان دبیرستانم رو گذروندم.
من هر روز از مسیر قشنگی برای رسیدن به دانشگاه رد میشم.
هم اتاقی هام از نظر شخصیت به من نزدیک هستند به نسبت.
+ نوشته شده در جمعه پنجم آبان ۱۳۹۶ساعت 0:5  توسط |
برچسب:
نویسنده: نرگس حسینی