زندگی و مشکلات

احساس عجیب و جالبی دارم. ولی وقتی تداوم پیدا کنه دیگه از عجیب بودن در میاد. تلفیقی از غم، نا امیدی، حسرت و تلاش برای ادامه.

وقتی با آدم های فوق العاده متفاوتی روبرو میشی جایی که معنی اختلاف طبقاتی رو میفهمی خیلی جای راحتی نیست.

بچه ها امروز، برای چندمین بار دختر همسایمون اومد جلوی در خونمون. وقتی دیدمش، گفت سوالای کنکور سال پیش رو گرفته ولی نمیتونه حلشون کنه. پرسید باید چیکار کنه. گفتم خب تو چی میخونی؟ گفت کتابای درسی فقط! گفت حتی وقتی از روی پاسخنامه نگاه میکنم نمیفهمم.

گفتم خب تو فقط کتاب درسی میخونی و این طبیعیه. گفتم اگه کتاب کمک درسی بخونی یکم بیشتر توضیح داده و بهتر میفهمی.

بچه ها پدرش سرمایه نمیذاره براش کتاب بگیره. و بهش گفته فقط امسال وقت داره کنکور بده. از طرفی وقتی اولین بار از من کتاب خواست و من بهش دادم موقع پس گرفتن دیدم کتاب پر خط خطی شده! و واقعا ناراحت شدم. چون من هنوز میخواستم اون کتاب رو بخونم. و اون بهش گند زده بود. و از طرفی بقیه کتاب هام رو لازم دارم. و هر کسی بود ترجیح میدادم مطمئن شم کتابامو نمیخوام بعد بدمشون به کسی. و دیگه یه مدت کلا با خودم در گیر بودم که الان باید کتابارو بدم به اون دختر یا نه. اون دختر نیاز به کمک داره. کلا از محیطی که بچه پولدارا توش به سر میبرن دور بوده تا جایی که میدونم منظورم محیط های پر از معلم خصوصی و کتاب کار و سی دی و کلاس خصوصی و اینا هست.

و اصول کتابخونی رو هم نمیدونه.

من یه مدت تو ذهنم با مستر ویل درگیر بودم برا اینکه فکر میکردم اونطور که باید ما رو به راهی که باید در اون شرایط میداشتیم هدایت نکرد. و صرفا هدایتش در حد معرفی چند تا کتاب خوب برا فیزیک بود (نه ریاضی). و اگر کمی بیشتر و درست تر به ما یاد میداد پایه ریاضی رو و پیگیری بیشتر و آشنایی بیشتر میداد با فلسفه المپیاد و چیزی که بعدش به سرمون میاد و مراحل اون ، شاید وضعیت خیلی بهتر میشد.

من واقعا اینطور فکر میکردم.

ولی خب الان نمیدونم و نظری ندارم راجع بهش.

و شدید دوست دارم به اون دختر کمک کنم.یه جوری.

و از طرفی قراره رو ببینی که بچشون با مدرسه فوق العاده گرون تونست دانشگاه تهران بیاره و با بهترین مشاوره ها و مدرس ها و برنامه ها. خب این طبیعیه. کسایی که خونه میلیاردی و ماشین چندصد میلیونی شون راضی شون نمیکنه که دست از سر بقیه بر دارن و آخرم مثل خاله زنک ها زنگ میزنن به تو و تو چیزی که بهشون مربوط نیست دخالت میکنن. دقیقا منظورم خاله عزیزم بود! و کاش از اول این پاراگراف رو کلی نمینوشتم! داستان اینه که: یه روز که مامانم میاد دانشگاه دنبالم، تو راه برگشت خاله م زنگ زد و وقتی گوشی رو برداشتم (چون مامانم پشت فرمون بود) گفت که من دستم بهت برسه فلان میکنم و بلا بلا بلا چرا اینقدر مامانتو اذیت میکنی؟!! من کلا جواب ندادم و بیشتر خندیدم و قطع کردم. آره من واقعا حرصم گرفته بود . و وقتی قطع کردم گفتم: انگار کلا به این هدف زنگ زده بود که منو تهدید کنه. نمیدونستم واسه کارام باید به همه جواب پس بدم:/

آخه توی احمق تو زندگیت چی هست؟ تو که زندگیت رو چرت گذروندی و حالا نمیدونی چیکار کنی گیر دادی به من. فقط بلدی چیزی رو که خودت انجام نمیدی به بقیه دستور بدی. و بچه هات رو تو پر قو بار بیاری و وانمود کنی که خودشون پخی هستند. در صورتی که سوسک حموم رو اونقدر هواشو داشته باشی نظریه انیشتین رو برات نقض میکنه. و به همون شدت تلاش میکنی بچه های بقیه و کلا دیگران رو بکشی پایین. در صورتی که عقده هات حتی از تمام اموال زندگیت بیشتر هستند:/( متاسفم که مجبورم باهات دهن به دهن بشم.

پاراگراف بالا خطاب به خاله احمقم و امثال اون هست.انگار که با این مکالمه کوتاه پرده ای که جلوی شخصیتش درست کرده بود رفت کنار و من تونستم روی پنهانش رو ببینم. راست هست که انسان ها در سختی خودشون رو نشون میدن.

تا الان از این پست نتیجه گرفتیم خدا رو شکر اصلا اختلاف طبقاتی تو جامعه ما نیست .

***

بچه ها

خالم چند ماهه مریضه. تقریبا ۴ ماهه وحشتناک مریضه.

حالش بده. و این عزیز ترین خالم و کسی هست که بیشترین وقت رو بین خاله هام باهاش گذروندم تو بچگی. با اینکه هر کسی اخلاق خوب و بد داره و اینکه کلا اخلاق خاله هام جالب نیست. و همچنین این خالم هم خیلی جا ها بی فرهنگ رفتار کرده. خیلی جا ها عقده ای ولی خب شرایطش هم تو زندگی خیلی عالی نبوده و شاید حق داره. الان نزدیک ۵۰ سالشه و خیلی وقته تنها زندگی میکنه. تو ایران!

تو شهر نه چندان بزرگ!

آخرین بار بهم گفت دلم میخواد بمیرم دیگه بیدار نشم.

و بخاطر شرایطش تصمیم گرفته توی آشناها،همکاران و ... همه فکر کنن متاهله.

بچه ها چه مردم پستی داریم..

با یه نفر آشنا شدم بین همکلاسی ها، شهرستانیه. چادری هست و موهاش معلوم نیست هیچوقت. یکم آرایش میکنه. پروفایلش هم همیشه یا یه دختر چادریه یا قربون صدقه خدا رفته. ولی وقتی تو گروه همکلاسی ها ( دخترا) صحبت میکنه، بیشتر کلمه هاش مثبت ۱۸.

برا مسخره بازی به چند تا از بچه ها میگه اینا زن هام هستن. تو گروه یکی از اونا گفت پشتم درد میکنه ( دقت کنید نه باسنم) و این دختره گفت دلم درد میکنه. و بقیه شون گفتن چه خبر بوده. یا چرت و پرت میگن دونفری. اینقدر که بچه ها بهشون گفتن برین پی وی هم دیگه.

یه بار یه اتفاقی تو گروه مختلط دختر و پسرا افتاده بود و یکی از پسرا نمره ها رو یواشکی استاد گذاشته بود تو گروه و خلاصه دعوا شده بود سر این مسءله. این دختر بدو بدو گفت نه استاد من دیدم عکسش فلانطور بود. در حالیکه اصلا موضوع به این ربطی نداشت. ( هر چند ممکن بود استاد با همه لج کنه و کارش به نفعمون شد).

کلا

بیشتر دخترای دانشگاه

در ظاهر خیلی تر و تمیزن

همیشه آرایش دارن

همیشه لباسای گرون پوشیدن و ناخناشون لاک زده س.

ولی اتاقشون همیشه بهم ور شده. کفشا رو حتی بعضیاشون میذارن کنار ظرف غذا ها.

اکثرشون درونشون با بیرونشون با چیزی که نشون میدن خیلی متفاوته. از چادری شون گرفته تا آرایش کرده.

بعضی آدمای ساده فکر میکنن چادری ها از بهشت اومدن.

ولی کلا بحثم چادری ها نیست. میگم خیلی هاشون مودب هستن بیرون و خوسگل و ناز و تمیز. ولی بد ترین تصورات رو تو ذهنشون دارن.

خدا رو شکر میکنم که هیچوقت خودم رو برا هیچکس سانسور نکردم چه خوب چه بد.

برچسبها: مستر ویل, تلاش, فرهنگ ایرانی, چادری ها