درباره ارائه سخنرانی ۱ + مستر ویل

هفته آینده پرزنتیشن دارم. مطالب برا کتاب هست ولی خودمو دارم آماده میکنم.

درباره سخنرانی، قسمت اول این هست که تو باید بدونی ذهنیت در سخنرانی خیلی مهم تر از زبان بدن و این خزعبلات هست. اونها هم مهم هستند ولی خیلی کمتر و وقتی ذهنیت درست بشه اونها هم خودشون درست میشن و اگه نشن هم در موفقیت سخنرانی شما تاثیر نداره.

حالا این ذهنیت چی هست؟

شما باید برا اینکه بری جلو چند نفر وایسی حرف بزنی دلیل داشته باشی. باید بدونی که اون مطالب لازم اند برا مخاطبت و هدفت آموزش به اون برای کیفیت بهتر زندگی اون و احساس بهتر خودت هست. اینکه داری چیزی رو که بلدی با چند نفر در میون میذاری. دیگه حالا بستگی به خودشون داره و انتخاب خودشون هست که بخوان استفاده ببرن یا نه. ذهنیت این هست که مطالب خوبه مهمه مفیده ولی اگه کسی نخواست استفاده کنه به درک. من با خودم شرط بستم بیام اینا رو بگم.

و حالا مثلا اگه دیدیم دو نفر ردیف اول دارن با اخم نگاهمون میکنن سعی کنیم نادیده بگیریم چون توجه به اونها هم جو رو متشنج میکنه هم سخنران رو نا مسلط نشون میده و عصبی. بالاخره قرار نیست همه بیان و سر تا پا گوش برا ما باشن. ملت میان همدیگرو ببینن میان بخوابن میان از کانون سرد خونواده فرار کنن دو نفرم ممکنه به قصد گوش کردن اومده باشن:)

خلاصه اینجوری:)

جالبه دیروز هیچ کار خاصی نکردم ولی یه کتاب ۳۰۰ صفحه ای خوندم که یه ۱۰ ۱۲ ساعتی طول کشید. خیلی کیف داد. خیلی وقت بود اینجوری کتاب نخونده بودم و به نظرم لازم بود. کتاب جالب بود و فضا هم آروم.

کتاب درباره احساسات انسان و اتفاقاتی که در ناخودآگاه میفته دربارشون و اینکه خواب هایی که میبینیم خیلی هاشون از احساسات ما نشئت میگیره.

و یه دکتری اومده بود چند تا از مورد هاش رو داستانشون رو گفته بود که رفتارای عجیب غریب دارن و با استفاده از اونها کم کم میگه که تو نا خوداگاه این آدم ها چه خبره.و هدف واقعی شون از این کار چی هست.

اسم کتاب احساسات ناگفتنی هست.

مثلا یکی از داستان هاش درباره یه پسر بچه خیلی شیطون هست که چون یکی از دوستاش تو مدرسه رو تهدید میکنه که سرشو جدا میکنه و یروز چاقو میاره مدرسه اخراجش میکنن و میارنش پیش روان شناس که نویسنده کتاب هست.

به مدت یه سال و نیم اصلا همکاری نمیکرده و فقط تو صورت دکتر تف میکرده و ازین کارا. آخرش دکتره در به در میشه و از دوستاش کمک میخواد درباره این پسره و کم کم میفهمه که این پسر اونقدر ضربه وحشتناکی تو این مدت خورده که قرار نیست حالش خوب خوب بشه و اینو به پسر بچه میگه و اضافه میکنه که وقتی تو روی صورت من تف میکنی میخوای منو عصبانی کنی و وقتی من عصبانی میشم یعنی فهمیدم که تو خوب هستی و میتونی خودت رو کنترل کنی و اینا ادا هست..

و وقتی بچه این رو میشنوه دیگه رو صورتش تف نمیکنه چون برعکس میخواسته به همه بفهمونه حالش خوب نیست که اینا اذیت و شیطونی نیست واقعا حالش خوب نیست...

بعد از خوندن این کتاب بیشتر به روابط بین خودم و مستر ویل فکر کردم و دیدم من فقط برا احساس امنیت کنارشم همون طور که از اول این طور بود.

احساس نیاز زیادی که به سکس داشتم واقعا برا سکس نبود برا دوست داشته شدن و احساس امنیت بود. من میخواستم یکی از عزیزانم حواسش به من باشه. و خب اون فرد مستر ویل بود.

...

برچسبها: مستر ویل, حامی, زندگی, فکر کردن