فلسفه بودن مستر ویل

الان هنوز همینطوره. واقعا اون بهترین کسی هست که میتونه در من حس آرامش و امنیت ایجاد کنه.

واقعا دارم میگم قشنگ ترین حرف های زندگیمو از زبون اون شنیدم. اون هم میدونه تا حدودی جریان چی هست.

ولی وقتی خودش مسئول بوجود آوردن این احساس در حداقل ۳ نفر دیگه هست؛ من نمیتونم ازش توقع داشته باشم که تمام نیاز عاطفی منو برطرف کنه.

تا همین الان هم لطف کرده و بخاطر بزرگواریش بوده هرچند از نظر خودش جالب هست.

ولی من نمیخوام بخاطر محبت به من برا بچه های خودش پدری که باید نباشه. چون بالاخره کنار اون ها داره زندگی میکنه و خیلی راحت میتونه باهاشون بد رفتاری کنه. نمیخوام منبع عاطفه پدرانش برا بچه های خودش خالی شه. به همین دلیل دارم به یه راه حل فکر میکنم.

مثلا گرفتن یه دوست پسر شاید بتونه وضعیت رو بهتر کنه.؟!